Secretaris


Woordje van de redactie ...


Hallo Ranstuilen,


In het vernieuwde bestuur ben ik wel één van de oud-gedienden maar ik wil me toch ook even voorstellen aan al die nieuwe leden van de laatste jaren die mij waarschijnlijk niet kennen.


Ik ben Kris. Door toedoen van 4 andere uilen, waarvan er spijtig genoeg nog maar eentje onder ons is, werden mijn man Franky en ik tijdens de 5de Internationale wandeltocht in 1985 lid bij de Ranstuilen. We waren toen dus nog heel jeugdige Ranstuilen. In den beginne werd er alleen gewandeld, gaande weg werden we gevraagd als helpers op onze eigen tochten en vanaf 1996 werden we gevraagd om bestuurslid te worden. En zo geschiede …! Sindsdien hebben we nooit nog een eigen tocht gewandeld want ik werd mee ingeschakeld in de vertrekzaal en Franky was eerst parkeerwachter en later verzorgde hij de bevoorrading van de rustposten.


Zo werd ik ook gevraagd om mee te werken aan het clubblad, wat toen nog gebeurde door Rosita. Gaandeweg heb ik die taak volledig overgenomen en die neem ik dus nog altijd ter harte. Het winkeltje van de Ranstuilen kon je tot over een tijdje terug ook bij mij terugvinden maar door plaatsgebrek en herverdeling van de taken wordt dit nu waargenomen door Tania en Patrick.


Door omstandigheden zien jullie mij niet zo veel op de wandelingen – mijn echtgenoot is door ziekte niet meer in staat om te wandelen en mede door andere familiale bekommernissen staat wandelen bij mezelf ook op een héél laag pitje. Maar ik ben nog steeds een Ranstuil in hart en nieren en ik blijf wel actief meewerken achter de schermen en op onze organisaties. Ik hoop dan ook nog vele jaren “Ons Uiltje” te mogen verwezenlijken.


Tot ziens op een van onze wandeltochten want die wil ook ik, net zoals Rosita de vorige keer schreef, voor geen geld van de wereld missen.


Groetjes,

Kris